PLATONİK NEDİR

Hayatı bence platonik yaşamalı insan. Beklentisiz bir biçimde ve affedersiniz köpek gibi…

“Platonik takıntı kavramı, takıntılı aşk, aşk bağımlılığı ya da ilişki bağımlılığı olarak değerlendiriliyor. Uzmanlara göre takıntılı aşk, kişinin gerçek ya da ulaşılamayan bir aşkı takıntı haline getirmesi, tüm yaşamını kişiye göre yönlendirmesi, yoğun duygular yaşaması olarak tanımlanıyor.”

Ben kişisel olarak ölümü baz alıyorum ve beklentilerimi veya mutluluklarımı anı yaşamak ve anlama yolunda sürdürmeye çalışıyorum. Çünkü hayatın bize yüklediği gelecek korkusu şimdiki zamanı yok etmekten başka bir şey değil.

Aslında platonik benim gözümde kendini adamak ve bu doğrultuda o’ndan bile vazgeçmektir. Zaten iki işi aynı anda yapamazsın ki! tıpkı yaşayan ölüler gibi…

Felsefeye göre ise tanrısal delilikktir.

 

Faruk Doğan

Kafamın içinde bi varlık var. Susmuyor ve susmuyor ve susmuyor her an, her saniye,hep ve hiç. Bazen ben, bazen o olan ben, benliğimi kontrol ediyor. Gerçekten iyi bir insan mıyım? Yoksa herkese öyle mi gözüküyorum? Bilmiyor ve neyle savaşıyorum anlamıyorum. Öfke, kin, ego, kızgınlık, kırgınlık, duygusal çöküntü, kötüye yönelme eğilimi, yaşamsal nefret, yeis, depresyon... ama aynı zamanda aşk, muhabbet, sevgi, acıma, üzüntü, gönül kırmama, mutluluk, umut, bilinmezliğin heyecanı... gibi çelişkili duygu ve düşüncelerde had safhada. Kendimi durdurmak, öldürmek, yok etmek, yalnız kalmak, içimdeki bu hapishaneden kurtulmak istiyorum ama hep aksini yapıyorum. Bazen bilerek insanlarla veya kendimle çelişiyorum ve bana acımalarına izin veriyor kırmalarını, işkence çektirmelerini seyrediyorum. Kendi idamıma karar veriyor daha sonra celladıma aşık oluyorum. Aklımda bi evren var tanrısı ve şeytanı, fakiri ve alimi, kralı ve çöpçüsü olduğum. Ama işin garip yanı bu yazdıklarım hiçbiri asıl söylemek istediğim şeyler değil. Hala kaçıyor karanlığıma, karanlığın içindeki karanlığıma... Bu duygu yoksunluğu empati duyduğum acizliğimi sıfırlıyor ve cihan değer bir ruh haline itiyor...

Bir Cevap Yazın